Ik voel me niet in een opperbeste stemming. Een zekere weemoed heeft zich van mij meester gemaakt. Eigenlijk kan ik niet zo goed omschrijven wat ik voel omdat het met het leven te maken heeft. Nochtans de zon schijnt vrolijk alhoewel de kilte onbedekt aanwezig is. Als ik rond kijk, zie ik hoe iedereen naarstig leeft in zijn eigen wereldje. Het is net of er iets ontbreekt. Alhoewel ik volmaakt gelukkig ben met mijn geliefde is er iets dat zelfs ons beiden een beetje uit ons lood doet slaan. Misschien denk ik teveel na. Het is net of ik een buitenstaander ben en nergens een houvast kan vinden. Het doel is verdwenen. Ik leef wel maar het vreugdevuur in mijn hart is gedoofd. Of is dit een illusie? Vragen, duizenden onuitgesproken vragen draaien dol in mijn hoofd. Het houdt niet op.

Stilte ! Stilte !!

Ik kijk nog eens rond. Alles lijkt hetzelfde. De zon schijnt nog steeds. De omgeving heeft niet bemerkt dat ik een moment van eenzaamheid , wanhoop voelde. Gevangen in mijn eigen gedachtenmolen.

Ik blijf naar het zonlicht kijken. Daar is het warm. Zou dat de eenzaamheid verdringen? Zou dat de kilte uit mijn hart kunnen wegdrijven?

Ik wil. Ik wil zo ontzettend graag mezelf beheersen. Meester worden van mezelf. Gecenterd staan in het nu moment.

Ik concentreer me op goede gedachten.

Licht is altijd sterker dan duister. Het verjaacht de duisternis.

Woordjes spreek ik innerlijk uit …

Liefde
De sterrenhemel verblindend
Zonlicht sterk en krachtig
Mijn geliefde
Hemels
Verrukkelijke bloemen
Engelengezangen

Het werkt. Het werkt echt!!! Ik voel de kracht. Ik voel de levenslust opborrelen. Ik voel de kosmische energie stromen. De verbinding tussen alles wat is. Vreugde spettert vol vuur in mijn hart. Mijn ogen glimlachen.

Wat is de wereld mooi !!